Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΡΙΑ ΚΡΥΦΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

                Δ´

θάλασσα˙ πς γινε τσι θάλασσα;
ργησα χρόνια στ βουν-
μ
τύφλωσαν ο
πυγολαμπίδες.
Τώρα σ
τοτο τ᾿
κρογιάλι περιμένω
ν
᾿ ράξει νας νθρωπος

να πόλειμμα, μι σχεδία.
Μ μπορε ν κακοφορμίσει θάλασσα;
να δελφίνι τν σκισε μία φορ
κι
κόμη μι φορ
κρη το φτερο νς γλάρου.


Κι μως ταν γλυκ τ κύμα
που πεφτα παιδ κα κολυμποσα
κι
κόμη σν
μουν παλικάρι
καθ
ς ψαχνα σχήματα στ
βότσαλα,
γυρεύοντας ρυθμούς,
μο
μίλησε Θαλασσιν
ς Γέρος:
«
γ εμαι τόπος σου˙

σως ν μν εμαι κανες
λλ μπορ ν γίνω ατ πο θέλεις».


               Ε’
Ποιος άκουσε καταμεσήμερα
το σύρσιμο του μαχαιριού στην ακονόπετρα;
Ποιος καβαλάρης ήρθε
με το προσάναμμα και το δαυλό;
Καθένας νίβει τα χέρια του
και τα δροσίζει.
Και ποιος ξεκοίλιασε
τη γυναίκα το βρέφος και το σπίτι;
Ένοχος δεν υπάρχει, καπνός.
Ποιος έφυγε
χτυπώντας πέταλα στις πλάκες;
Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί.
Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε.



ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙ
          Θ’

Μιλοσες γι πράγματα πο δν τά βλεπαν
κι ατο γελοσαν

μως ν λάμνεις στ σκοτειν ποταμ
πάνω νερ
ὰ˙
ν
πηγαίνεις στν γνοημένο δρόμο
στ
τυφλ
, πεισματάρης
κα
ν
γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σ
ν τ
πολύροζο λιόδεντρο-
φησε κι ς γελον.
Κα
ν ποθες ν κατοικήσει κι
λλος κόσμος
στ
σημεριν πνιγερ μοναξι
στ’ φανισμένο τούτο παρόν-
φησέ τους.

θαλασσινς νεμος κι δροσι τς αγς
πάρχουν χωρς ν τ ζητήσει κανένας.